โอ้อนิจจาพสุธาช่างงามนัก lyrics

[Verse 1] บุหงาบานสะพรั่งกลางพนา สุริยาอาบทุ่งรุ่งไสว หมู่ปักษาขับขานสำราญใจ แต่เหตุไฉนขี้ควายอยู่ปลายเท้า ลมรำเพยเชยพัดสะบัดไหว หอมกลิ่นไพรหรือกลิ่นใดใคร่ถามเขา สูดเข้าไปเต็มปอดมิทันเบา ฝุ่นคลุกเคล้าจนจามสามวจี [Verse 2] โอ้บุหลันลอยเด่นเห็นสง่า แมลงบินโฉบมาหน้าบัดสี ยุงตัวเท่าครุฑยักษ์ช่างอัปรีย์ กัดเสียทีเลือดซ่านสะท้านทรวง จะตบยุงสักคราอุราสั่น มันบินผันวนเวียนเปลี่ยนเป็นห่วง ตบไม่โดนสักครั้งช่างหลอกลวง เลือดเป็นพวงเต็มแขนแสนระทม [Chorus] โอ้อนิจจาพสุธาช่างงามนัก แต่ประจักษ์ความจริงยิ่งขื่นขม คันนาสวยบุปผาชวนภิรมย์ แต่โคลนตมรอรับอยู่ข้างทาง แม้นเดินชมธรรมชาติอย่างราชา กลับหน้าคว่ำลงพสุธาอย่างอ้างว้าง เกศาเปื้อนโคลนดำช่างอัปปาง หมดหนทางรักษาความงามเอย [Verse 3] เห็นแม่วัวเหลียวมาพาสงสัย จึงยิ้มให้ด้วยไมตรีที่เฉลย นางมิยิ้มตอบกลับแต่อย่างใดเลย กลับวิ่งเลยไล่ข้าจนหน้าซีด หมู่สุนัขเห่าหอนสะท้อนป่า ข้าก้มหน้าวิ่งหนีมิคิดอิด รองเท้าหลุดกระเด็นเป็นชีวิต โอ้ฟ้าลิขิตหรือแกล้งกัน [Bridge] บุหงาเอ๋ยเจ้าอยู่แห่งหนใด กลิ่นหอมใดไฉนไม่พบพาน มีแต่กลิ่นมูลวัวทั่วท้องธาร สุดจะทานกลิ่นไอให้ไกลเอย [Outro] แม้นธรรมชาติงดงามอร่ามศรี แต่ชีวีขอพักจักได้ไหม รักท้องทุ่งรักพนาเหนือสิ่งใด แต่ขอกลับเรือนไปอาบน้ำก่อน หากชาติหน้ามีจริงสิ่งใดเล่า ขอเกิดเป็นเจ้านายอยู่ในวัง ไม่ต้องตบยุงไล่ควายให้พะว้าพะวัง จบคำสั่ง... ข้าขอลาแล้วเอย!